PATAVATSIZ İNSAN

Anlaşılması en güç olanlardan biri de patavatsız olan biri, birileridir herhalde. Mutlu mutlu bir şey anlatırsın, espri yaparsın ya da acını paylaşırsın. O senin o anını mahveder bir sözüyle. Acını da mahveder mutlu anını da. İyi bir şey mi diyor kötü bir şey mi anlamazsın bazen. Ama bir şeyleri mahvettiği kesin. Bunu neden yapar peki patavatsız biri? Ne söyleyeceğini bilemez mi çoğu zaman? Yoksa tam tersi ne söyleyeceğini çok iyi bilir de o anı hiç etmek mi ister? Bunun ayrımını yapmak zor ama şunu biliyorum: Bazen kendinize bazen de çevrenize sizi adeta rezil eder. Ne söylediğinden çok nasıl davrandığı da önemlidir aslında. Çok oturaklı gibi görünüp ne dediğini bilmeyen patavatsız sayısı da çok fazladır çünkü. Şöyle bir an düşünün:

”Çok açık bir gün. Kendini iyi hissediyorsun. Kahvaltını yapmışsın, duşunu almışsın, mis gibi kokular sürünmüşsün dışarı çıkacaksın. Bi kahve bahane aslında sohbet etmeye, kafa dağıtmaya gidiyorsun. Buluştun arkadaşlarınla, oturdunuz. Hoş geldin beş gittinden sonra daldınız derin bir sohbete. Sana komik gelen bir anıyı anlatıyorsun. Gülüyorsunuz, belki de çok gülmek istiyorsunuz bu yüzden daha da arttı kahkaha sesleri. Bahsettiğimiz patavatsız daldı araya. – Sizde çok abarttınız yahu bu kadar gülünecek bir şey yoktu. –

İşte şimdi ne dersen de. Basit gelebilir bu olay ama inanın o anda tüm modunuz düşecek. Düşecek; çünkü siz zaten gülmek istediğiniz için anlatıyorsunuz o şeyi her neyse artık. Bozulacaksınız, gülmeyi keseceksiniz belki de. İşte bende diyorum ki bu niye olsun? Araya girip süreğen müdahalelerle keyfiniz niye kaçsın? Saçma ve yerinde olmayan bir lafla canınız niye sıkılsın? Neden kimse bu insana dur demesin? Karışacağı yer sınırlı veya yok hayatınızda.  O zaman niye karıştırtasın? Bunu anlamıyorum. Neden anlamıyorum; çünkü izin verdiğiniz süre hep canınız sıkılacak bir ortamda.

Bazen gülmeler, dertleşmeler, didişmeler yarım kalmamalı. Bunlar devam etmeli ki onun bir değeri olsun. Sus demeyi öğrenmeli ki susması gerektiği yerde sussun. O kadar fazla ki gereksiz sözler. Bunu söyleyenler daha da fazla. İnsan bu patavatsız olmanın cezasını çekmiyor. Yalnız kalmıyor, sus denilmiyor, onaylanmıyor… Bunları görse daha dikkatli seçecek o cümleleri. O zaman sen ver cezasını. Bence patavatsız insan bunun yanlış hatta kırıcı olduğunu öğrendiğinde vazgeçer bu huyundan.